ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΔΑ «ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ»

Ένα μοναδικό στο είδος του αφήγημα για τον επικό βίο και τη δραματική πολιτεία αρκετών εκατοντάδων, ίσως κοντά 2000 μεταναστών και φυγάδων, κυρίως Αφγανών.
Ο συγγραφέας δουλεύει γι' αυτό το βιβλίο, όπως ένας δημοσιογράφος. Συλλέγει στοιχεία, δημοσιεύματα, καταγράφει εκδηλώσεις, παίρνει συνεντεύξεις. Αν θέλαμε να κατατάξουμε το βιβλίο του Βασίλη Λαδά, θα αναζητήσουμε σίγουρα αμερικανικούς όρους non fiction novel ή καλύτερα cultural journalism ή ακόμη καλύτερα philosophical journalism.
Νίκος Μπακουνάκης, Κυριακάτικο Βήμα 25. 1. 2009.

Ο Βασίλης Λαδάς μπαίνει στο κουβάρι της μικρής μας πόλης και καταφέρνει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί ενός αμφιλεγόμενου θέματος, χωρίς να καταφύγει στις ευκολίες του μελοδράματος και χωρίς, εξίσου σημαντικό, να υποκύψει στην ψυχολογική πίεση της «κάθαρσης» ή της «λύσης» του δράματος. Μιλάει για τα ακριβά διαμερίσματα που χάνουν την αξία τους και μένουν απούλητα, για τους Αφγανούς που σκοτώνονται προσπαθώντας να κλέψουν ρεύμα από τις κολόνες της ΔΕΗ, για τις αριστερές οργανώσεις που παλεύουν να τους ταΐσουν και ταυτόχρονα να τους αφυπνίσουν πολιτικά, για τις δημοτικές αρχές που οχυρώνονται στο ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, για τους νοικοκυραίους που με τη συμπαράσταση των εργολάβων, που ορέγονται τα οικιστικά «φιλέτα», διαμαρτύρονται ότι τα παιδιά δεν είναι πλέον ασφαλή στους δρόμους, για τους δεξιούς που βοηθάνε στα κρυφά σαν να ντρέπονται και γι' αυτούς που προσβάλλεται η αισθητική τους όταν οι ρακένδυτοι καταλαμβάνουν την πύλη της πόλης.
Αγορίτσα Μπακοδήμου, Η Αυγή της Κυριακής, 22. 2. 2009.

Το «Μουσαφεράτ» του Βασίλη Λαδά, είναι ένα βιβλίο μαρτυρία για τον καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα. Την ημέρα του Καρναβαλιού, όταν οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης προσπαθούν να βρουν την κατάλληλη μεταμφίεση, οι Αφγανοί πρόσφυγες προσπαθούν να μεταμφιεστούν και αυτοί, να κρυφτούν σε κάποιο πλοίο, να περάσουν απέναντι στη Δύση. Το πέρασμα των συνόρων είναι το δικό τους Καρναβάλι, όπου παίζουν τη ζωή τους κορώνα –γράμματα.
Γκαζμεντ Καπλάνι. «Τα Νέα», Σαββάτο 7 Μαρτίου 2009.

Ζώντας από κοντά τα γεγονότα και γνωρίζοντας τις εσωτερικές πτυχές της κοινωνικής ζωής της πόλης, δημιούργησε ένα κείμενο που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή, ποιητικό αλλά ταυτόχρονα ζωντανό και ρεαλιστικό. Δημήτρης Παυλίδης «Προλεταριακή σημαία» 7 Μαρτίου 2009.
Με τρόπο αποκαλυπτικό, σχολαστικά τεκμηριωμένο με δηλώσεις, αποσπάσματα από τον τοπικό τύπο, μαρτυρίες και την ίδια στιγμή ποιητικότατο περιγράφει ο Βασίλης Λαδάς την ιστορία των ανθρώπων του.
Το βιβλίο με καθήλωσε με την καθαρότητα της ματιάς, την αρτιότητα της έρευνας και της τεκμηρίωσης, τη γλώσσα του, τη θαρραλέα δέσμευση. Με έκανε να ξανασκεφτώ σχετικά με ζητήματα όπως η ανθρώπινη κατάσταση, ο φόβος, ο νόμος, η ιστορία, η ποίηση, η αλληλεγγύη.
Ελένη Μπακοπούλου, Athens Voice, 26. 3. 2009.

Με οξυδέρκεια και ευαισθησία περιγράφεται από τον ποιητή –συγγραφέα Βασίλη Λαδά ο καταυλισμός των Αφγανών στην Πάτρα.
Μαριάννα Τζιαντζή, «Καθημερινή», 19. 3. 2009

Το βιβλίο αφηγείται με συγκλονιστικό τρόπο, δέκα μήνες και μια ημέρα πολέμου του καταυλισμού των Αφγανών στην Πάτρα.
Μάκης Νοδάρος, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, 28. 3. 2009.

Στις σελίδες του «Μουσαφεράτ» ο Λαδάς δεν κάνει μια αμιγώς δημοσιογραφική καταγραφή της ιστορίας των προσφύγων, δεν απαρνείται δηλαδή κανένα από τα στοιχεία που συναντάμε στ' άλλα του βιβλία. Θυμάται πάντα τον αγαπημένο του Καβάφη, χρησιμοποιεί κινηματογραφικές αναφορές και εικόνες, ενώ το ποιητικό του παρελθόν είναι εμφανώς παρόν.
Ανδρέας Τσιλύρας «Σύμβουλος» εφημερίς Πατρών 23. 1. 2009.

Γραμμένο για να κάνει ρήξεις, για να προβληματίσει και να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις όλων μας που παραμένουμε άθικτοι και καλά προφυλαγμένοι και «ασφαλισμένοι» στα ανώδυνα σαλόνια της αδιαφορίας και της υποκρισίας μας. Σίγουρα η ανάγνωση του πολιτικού και μαχητικού αυτού βιβλίου δεν είναι μια απλή υπόθεση για την Πάτρα και τους κατοίκους της. Οι «Χίλιες και μια νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων» ή αλλιώς οι δέκα μήνες και μια μέρα πολέμου και ειρήνης του καταυλισμού των Αφγανών στην Πάτρα από τον Οκτώβριο του 2001 έως τον Ιούλιο του 2008 βρήκαν το χώρο στη μνήμη, στην ιστορία, στις 140 σελίδες του συναρπαστικού αυτού αφηγήματος.
Γιάννης Μουγγολιάς, «Τα Γεγονότα», εφημερίς των Πατρών, 29 Ιανουαρίου 2009.

Χίλιες και μια νύχτες στο καταφύγιο φυλακή, ο Νταβίντε, ο Μπέν, η Ιουδήθ, ο Ιλάι, η Ρεβέκκα, η Ραχήλ, ο Νουρεντίν, ο Σεβάχ, ο Αλαντίν, ο Σελάμπ, οι ταξιδιώτες του πουθενά ……. οι συμμορίες των ΜΑΤ, η Εκάτη μεταμφιεσμένη σε σκύλα, οι οργανώσεις, οι περίοικοι, το όνειρο και οι αποδράσεις, οι αλήθειες και τα ψέματα. Μια λογοτεχνία βεριτε, μια γραφή «καταγγελίας» χωρίς διδακτισμό αλλά με αμεσότητα και ωμότητα (στοιχείων και στάσεων). Όπως ο σκηνοθέτης μοιάζει να φωτογραφίζει στα «ερείπια» των γεγονότων.
Ισίδωρος Σιδερόπουλος, εφημερίς «Κόσμος Πατρών» (6. 2. 2009)

Η πολιτική ήταν πάντα η προέκταση του πολέμου με ειρηνικά μέσα. Ο συγγραφέας ως άλλος Όργουελ στην Ισπανία του 36 παίρνει θέση. Διαλέγει στρατόπεδο. Κατεβαίνει στο δρόμο ……… Δεν διαλέγει στρατόπεδο μόνο επειδή δε γουστάρει τους εργολάβους, τους επιχειρηματίες, τους ΜΜέδες και τους πολιτικούς ταγούς. Ανησυχεί για την πόλη του. Φοβάται μήπως ο μύθος της γραφτεί από αυτούς ……………Στόχος του συγγραφέα η καταγραφή της μνήμης, ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη. Ο διαχρονικός αγώνας των πολλών ανθρώπων ενάντια στην εξουσία.
Σωτήρης Λυκουργιώτης, Βαβυλωνία, Φεβρουάριος 2009.